Brussel, of hoe een stad kan zijn

Ik heb groot respect voor ambitieuze politici. Mensen die willen verbeteren en veranderen. Wie aan politiek doet, enkel vanuit het gevoel om de zaken te beheren, wie niet gelooft dat door handelen en vernieuwen het leven van mensen kan worden verbeterd, moet niet op mijn steun rekenen. Ik hoop dan ook zelf een parlementslid te zijn die constant op zoek gaat naar verbetering van deze samenleving.

Vandaar ook mijn respect voor Pascal Smet.
Pascal overstijgt het gemiddelde niveau van de Brusselse politicus, zo'n politicus die dan wel zeer gezellig is, maar eigenlijk als voornaamste antwoord klaarheeft: “Ah ja, maar het is Brussel hé, dan kan dat niet.”
We moeten verdorie trots durven zijn op onze stad. We moeten van deze stad de best werkbare willen maken. De stad waar iedereen het goed heeft. Dat is een stad met meer gewest en minder gemeente. Een stad met meer ambitie en minder geklaag. Een stad met meer initiatief en minder mislukking.

Ik schaar me grotendeels achter de visie van Pascal, zoals hij dat in zijn boekje neerschreef. Het is hoogst leesbaar en zeer uitdagend. Je vindt het hier